Muzyczne Dinozaury

O! To, To...
Ja miałem metaforę ze szpinakiem, bodaj, ale ta lepsza.

Clive Codringher pisze: ↑18.06.2026, 14:13 To może wrzucę swoje propozycje. Nie ma ich dużo, ale parę ciekawych na pewno się załapie:
...
Rush - Permanent Waves
To też podiumowy pewniak. Same hity, ale nadal z progresywnym sznitem (Jacob's Ladder, Different Strings, Natural Science). Świetna płyta.
...

To jedna z niewielu od Rush, zasługująca na splendor...o!... i teraz się zacznie(?!)... a niech się zacznie

Dobrze!
To spróbujmy, teraz, założyć sobie skarbonkę, co wprowadzi nam ekonomiczny ład.
To może być konto sequnecera. Wpłacający 20-30 PLN informuje społeczność o wpłacie i nalicza sumę (trochę jak punkty w Wielkiej Grze) i staniemy się Szwajcarią w metaforycznym ujęciu

Białystok pisze: ↑05.10.2026, 23:22 ...
Curtis Mayfield - Curtis
...
Album nie wymaga zapewne żadnej rekomendacji.

Nie wymaga
Na szczęście, Łódź ma też taki tytuł. Miałem kiedyś fazę na Niego, ale to są "nierówne" płyty, moim zdaniem. Do wspomnianego Curtisa dostawiłem na połkę, jedynie Live, Artysty.
ale, ale... dotarła paczka z Usiech, a tam:

Eugene McDaniels - Headless Heroes of the Apocalypse,
silnie koresponduje z Curtisem, ale tu jest większa gęstość, tłustszy groove, niepowszednia płyta w estetyce ;

Hugh Masekela -Hope,
wiemy kto zacz. Jeśli jeden Masakela na półce (u mnie są ze dwa inne) to ten właśnie, chociaż to koncert. Walor dodatkowy to dźwięk (audiofilski, bez niemal);

Kari Bremnes - Løsrivelse,
vocal kobiecy, tu piosenki z tekstami Edvarda Muncha, którego poezji nie jestem wielbicielem . Tu liczy się dźwięk i realizacja. Pani Bremnes, moim zdaniem, jest w wzorem w materii;

James Blood Ulmer - No Escape From The Blues,
to jest blues, niepopularny na Forum co zapewne jest wynikiem braku przedstawiciela wśród userów rozkochanych w estetyce. Jak Ktoś na podstawie posiadania kilku Claptonów i Mayalli na półce utrzymuje, że owszem, jest wielbicielem estetyki, to jest... hmmm... jest niewiarygodny. Oprócz Ulmera w studiu też Vernon Reid w akcie współpracy, bo rezultat to nie jakiś tam pojedynek. Zwykle trudno to kupić u nas;

Charles Mingus - Let My Children Hear Music, tym tytułem kończę uzupełniać swój wybór płyt Mistrza, no może jeszcze: Cumbia Jazz Fusion;

Carla Bley - Big Band Theory, tu wiadomo wszystko ;

Arthur Blythe - Illusions oraz Lenox Avenue Breakdown, tu jeszcze bardziej wiadomo i poczytać o tytułach można na naszych stronach;

Na liście były jeszcze inne pozycje (Brigitte Fontaine, Lester Bowie, Alan Vega min.)ale dostępność okazała się problematyczna . Realizujący zamówienie to nie jakiś digger

No tak, ten Lem pretenduje do miana tych największych Polaków.
Ale ja w innej sprawie:

https://www.empik.com/muzyka-wielka-bio ... ,ksiazka-p

Rekomenduję tu, bo pewnie w tym wątku znajdą się potencjalni nabywcy.
Mój egz. jeszcze w drodze, ale już za chwileczkę...

Białystok pisze: ↑04.10.2026, 23:19 ...
GENTLE GIANT - In a Glass House (1973)
...
Chyba z ostałej się tu garstki Dinozaurów winylowe reedycje nie cieszą się przesadnym powodzeniem, więc pewnie niekoniecznie doczekam się innych opinii o tym wydaniu.

Pewnie tak bo ostatnim meldującym, nabycie drogą kupna, nośnika winylowego rzeczonego tytułu był SafeMan
Z drugiej strony Twoja atencja dla zespołu jest tu dobrze zapamiętana i ten zakup, wydaje się być głęboko konsenkwentny.

In a Glass House postrzegany często, jako jeden z trzech obowiązkowych od GG na półce każdego wielbiciela art-rocka i innych freaków... a jak jest w Polsce Centralnej?

Przypomnę, że tu nośnikiem jest pospolite CD, co w gruncie rzeczy nie licuje... nieważne.
U mnie dwa tytuły: Acquiring The Taste, kupiony trochę przypadkiem we Francji z 5-6 lat wstecz, oraz Octopus, tym razem jak najbardziej świadomie nabytym w ramach reaserchu forumowego ( to tu dowiedziałem się o rzeczywistej wartości GG na muzycznym polu).
Wcześniej zetknąłem się z zespołem pod koniec lat 70-tych przy okazji podwójnej kompilacji z 75 roku. To był bardzo zły początek, jak myślę, bo pewna przypadkowość dobranych utworów, ich gatunkowy ciężar, zapewne, uniemożliwiły pełniejszy wgląd w Ich filozofię. Odłożyłem motykę i dałem Słońcu spokój, na wiele lat.
Dopiero lektura tutejszych opinii skłoniła do kolejnych podejść i jak wyżej. Na dzisiaj tylko płytę z 71 traktuję jako potencjalną do kolejnych odsłuchów
In a Glass House było też odsłuchiwane, ale tak dawno (8-9 lat) że nawet nieocenione na RYM.
Nie będąc, w zasadzie nigdy, art-rockowcem, pozostałem i dzisiaj, podczas odsłuchu via Tidal w przedsionku możliwości GG.
Owszem, pasuje mi An Inmates Lullaby (nawet bardzo) i kończący wydawnictwo In A Glass House, pozostałe intrygują w mniejszym stopniu.

Dorzucę, że na dzisiaj właściwie już nie kupuję fizycznego nośnika ... Owszem jedzie do mnie, właściwie już w Polsce, paczka zamówionych tytułów z Usiech, ale nie wiem w jakim stopniu zrealizowano listę zakupową. Zatem, w swoim czasie...

Wszyscy (chyba) trochę tak mamy. Sankcjonujemy przekonania ze szkodą dla faktów.
Baczmy tylko, by nie znaleźć się nagle w tłumie szturmujących Kapitol.

https://www.discogs.com/es/master/42249 ... tanational
Pigeon - Outtanational

Wieść niesie, iż zespół będąc angielskim, jeśli zajrzeć do paszportów, powstał w wyniku frustracji po porażce Anglii w ME w piłce nożnej w 21 roku, hmmm... u nas sfrustrowani w tej sprawie prezentują zupełnie inny katalog zachowań... zostawmy to.

Ale to co słychać na Outtanational to żadna tam smuta, wręcz przeciwnie, to do tańca i jeszcze bez konieczności hamowania swego intelektu.
Jak wymienię tropy: wczesne TV On The Radio, The Young Feathers czy Grace Jones kooperującą ze Sly &Robbie to osiągam niewiele , ale jak dopiszę do tego Felka K. to już mam komplet... w aucie osobowym
Jest trans, jest hipnotycznie, jest syntezatorowo (acz bez histerii) z wachlarzem wokali ponadprzeciętnie wyróżniających się z oferty pop by 2026.
Z drugiej strony, w jakiś sposób, pozostaje to nie do precyzyjnego zdefiniowania. Słucham sobie drugi raz z niesłabnącą satysfakcją.

B.J. pisze: ↑02.10.2026, 21:23 ...
Minnie Riperton – Come To My Garden (1970)
...

Dla mnie trochę za dużo smyczkowych i za dużo do powiedzenia/wyśpiewania mają "wrzaskólki", ale głos jest do pamiętania i co ważne (coraz ważniejsze) należy do istniejącej (kiedyś, bo zmarła w 79) w realnym świecie Artystki.

Tymczasem w tym popierdolonym świecie aurę sławy, zyskują twory o symbolu Rebecca Montt, będącą/ym fonograficznym T-1000 (terminator) w całości opracowanym przez AI (ostrzegam, że to jest słuchalne).

W temacie:

https://www.discogs.com/master/53112-Th ... st-Davjack
The Nice - Thoughts Of Emerlich Davjack 1968

Ten odsłuch w ramach lektury ostatniego Lizarda gdzie pomieszczono esej o debiucie ELP i o The Nice zahaczono.
Nieprzyzwoicie się to zestarzało, w zasadzie muzyka antyczna. U mnie bez jakiejkolwiek emocji.

boczeq pisze: ↑24.09.2026, 18:01 ...
Κυριάκος Σφέτσας - Greek Fusion Orchestra – Χωρίς Σύνορα
Greek Fusion.jpg
...

Ciekawa rzecz i ten ślad big bandu odczuwalny. Łatwiej to znaleźć pod szyldem:
Kyriakos Sfetsas

https://www.discogs.com/master/4355538- ... otel-Usona

Protomartyr -Hotel Unisona

Firma trochę na Forum rozpoznana, jeśli dotychczas nagrywała porządny post-rock, czym skłaniała niektórych z nas do stawiania płyt zespołu na półce, to tym razem wyszła naprzeciw miłośnikom bardziej pogmatwanych dźwięków i może nawet sceny wiatrakowej...
Niekiedy może przyjść skojarzenie z noise, ale lepszym kwantyfikatorem wydaje się być, modalna struktura wywiedziona ze świata jazzu( chociaż pamiętam, że nie tylko w jazzie modalność, ot choćby Keith Emerson) . Z tym że ja jazzmanów tu nie zapraszam bo to nie ten rodzaj satysfakcji.
Rzecz inwazyjna, nie na jeden odsłuch, choć Sounds We Cannot Hear (drugi na płycie jeńców nie bierze) i nie do robienia tzw. "kroków" (poplączą Wam się nóżki )
Brzmieniowo stabilny i jakościowo jednorodny (czytaj: b.dobry) pokaz umiejętności sumuje się w ważne wydawnictwo z tego roku.

Ty wpadasz na takie tytuły w ramach układania tych niebotycznych zagadek , od których, mnie akurat, kręci się w głowie, więc zaniechałem...
Ale super, bo jak wspomniałem, poszerzam sobie spektrum.

Yer Blue pisze: ↑29.09.2026, 18:54 W końcu zobaczyłem i usłyszałem Petera Hammilla na żywo, chyba najważniejszą dla mnie postać w całym prog rocku...

Słuchałem tej Jego nowej płyty: Tears In Time, i jestem tak pół na pół, bo to jednak stąpanie po swoich śladach a dla Artysty tego formatu to regres, raczej.
No, ale kontakt z żywą muzyką, wnosi inne atrybuty.

Wysłałem stówę.

Wiem, że Forum wsparli też Maciek i Pratt

sequencerze, nr. konta jak dotychczas?
Jeśli tak, to mam tenże.
Wszystkie zmiany, jeśli mogą finansowo ulżyć, mile widziane. Choć to, raczej, od następnego
razu.