"Serenadę" nasz nieodżałowany mistrz skrzypiec dedykował śp. Kenny Kirklandowi, zmarłemu w 1998 z powodu niewydolności serca. Dla świata jazzu oraz dla fanów Stinga to był ogromny szok. Nasz Urbaniak zawsze był niezrównanym gawędziarzem i podobnie jak Kapuściński i Halik nie mógł sobie odmówić "przyjemności", by troszkę podkoloryzować jakąś historię. Sam nigdy nie byłem dobry w liczeniu, ale "notoryczne odmładzanie" współpracujących z nim instrumentalistów jest niekiedy zdumiewające i doprawdy przezabawne, np. upierał się, basista Anthony Jackson grał z nim już jak 18 latek, a w/w Kirkland jako 17 latek
. Czyli obaj musieli już wymiatać u Urbaniaka w okolicach 1972, gdy podbój Stanów wydawał się dopiero szalonym marzeniem 
. Nie kłóćmy się jednak o liczby. Na "Serenadzie" zagrało sporo innych mistrzów, którzy dosłownie stali u progu wielkiej kariery - jak chociażby 21 letni Marcus Miller i perkusista Yogi Horton. Z tym ostatnim również wiąże się smutna historia. Jako rozchwytywany mistrz - grał m.in z Gloyrią Gaynor, Irene Cara, Lonnie Listonem Smithem, Arethą Franklin, Johnem Lennonem, Georgem Bensonem i Jeanem Michelem Jarrem ("Zoolook") zmagał się z wtedy nie zawsze należycie zdiagnozowaną poważną chorobą dwubiegunową - jego cierpienie stało nie do zniesienia, gdy w 1987 wyskoczył przez okno w hotelu w Nowym Yorku 
(stąd w pewnym sensie album jest "dedykowany" i jemu). Wtedy tandem Urbaniak/Dudziak - zawsze mieli talent do "wyławiania" zdolnych, niekiedy jeszcze nie oszlifowanych diamentów, ale niestety ludzi z poważnymi problemami osobistymi (łagodnie to ujmując) - by przypomnieć innych geniuszy z ich zespołu jak Harold Williams, Sonship Theus i Bernard Wright. Co ciekawe Kenny również przez lata zmagał z rekonwalescencją po poważnym wypadku samochodowym. Pierwsze wrażenie na Urszuli również zrobił nieciekawe - przyszedł silnie napakowany środkami przeciwbólowymi i podobno wyglądał jak "śpiący zombi"
. Michał był przekonany co do jego wartości - lecz Urszula się upierała, że "... potrzebują na scenie Tigera...". Skrzypek odparował w swoim stylu, że: "... to Tiger na valium..." 
. Pierwszy raz lider poznał go w trakcie spotkań latynoskich "Monday Night at Village Gate Salsa Meets Jazz". Mimo nie najlepszych wspomnień Urszuli dotyczących schizofrenika Harolda Ivory Wiliamsa (jego nieobliczalne zachowania i napady stały się wręcz legendarne) - Kenny zadomowił się w ich grupie na kilka lat. Jakby na przekór wszystkich wcześniejszym i późniejszym "dramatom" - "Serenada dla Miasta" jest jednym z najpogodniejszych i najradośniejszych albumów Urbaniaka. Nie ukrywam, że również jednym z moich ulubionych. Niestety wśród krajowych fanów nie cieszy specjalnym uznaniem. Często pomijany lub traktowany po macoszemu na zasadzie: "...ok, można posłuchać...". Dawniej, gdy tylko czytałem o tym artyście - to chyba tak podświadomie wyobrażałem sobie jego muzykę z właściwego okresu. Nasz już nieżyjący senior Trzaskowski bardzo go chwalił - podkreślając, że stanowi konfirmację jego artystycznej drogi, jako kompozytor, w pełni dojrzałe i autorskie. Choć krótko później dystansował się od niego - to po wielu latach sam potwierdza, że to "bardzo nowojorska płyta". Był dumny z ówczesnego zespołu oraz z faktu, że mógł ją zarejestrować w legendarnej wytwórni Motown. Jedna z szych - Lee Young sr. gdy usłyszał kasetę z liderem grającym na lyricornie miał trochę w duchu Zappy wykrzyknąć - "...jesteś p.... geniuszem..."
. Choć bardzo je szanuję - nie jestem entuzjastą wczesnych jego dokonań jak "Inactin", "Moving South" czy "Paratyphus B". Dla mnie ten "właściwy" i ekscytujący Urbaniak zaczął się od "Atmy", "Fusion III" i równie ukochanego "Body English" - a "Serenada" stanowi pewne ukoronowanie. Do wielu krążków człowiek musiał się przekonać lub dojrzeć - w tym przypadku muzyka "weszła jak w masło" i miałem wrażenie, iż te utwory świetnie znam od zawsze. Już pierwsze wejście "Circular Road" całego zespołu, wokalizy Urszuli i glissanda skrzypiec - mnie upewniły, że trafiłem na "swój album". Słuchałem go już wielokrotnie i zawsze brzmi dla mnie świeżo - to idealna płytka na poprawę nastroju - kojarzyć się może z pierwszym powiewem cieplejszego, aczkolwiek nadal rześkiego powietrza po długiej zimie, że aż człowieka gdzieś "nosi". Każdy utwór jest oparty na więcej niż "chwytliwych" melodiach - jakże pasujące do atmosfery rozgorączkowanego miasta, nieustannie w ruchu. "Navana" ma w sobie motyw i klimat, że czujemy się jak John Travolta - pewnym, buńczucznym krokiem paradujący przez główną ulicę z bezczelnym uśmiechem na ustach - nie raz łapałem się na jego nuceniu w trakcie spaceru. Ciekawe, że wtedy Urbaniak powoli tracił serce do "jazz-fusion". Kolejne albumy - jak całkiem udany i trudno dostępny na CD "Daybreak" traktował jako "rutyna" i "prawo serii". Jego artystyczny związek z Urszulą również ulegał poluźnieniu (często wyjeżdżała w trasy sama z własnym zespołem akompaniującym, a Michał przeżywał katusze w swoich urojeniach "zdradzanego męża"). Choć w równym stopniu przeczuwał rozkwit "smooth-jazzu", co renesans hard-bopu, to powoli chciał na jakiś czas zerwać z elektrycznym brzmieniem. Lada moment świat miał się zachwycić Marsalisami i Blanchardem, a jego podopieczni mieli kosić kosmiczny szmal jako sesyjni i zaznać sławy przy boku m.in. Weather Report (Victor Bailey), Milesa (Marcus Miller) i Stinga (Kenny Kirkland). W istocie Dudziak jest trochę mniej - w pierwszy - kapitalnym "Circular Road" ma nawet krótkie solo.... lecz potem im dalej - to jej wokal jakby schodzi na 3/4 plan. Przepiękna jest tytułowa ballada - to jedna z kompozytorskich pereł artysty. Lekko balladowy jest równie udany "Sometimes" Marcusa - znów mamy klimat błogiego rozleniwienia, gdy po pracowitym dniu wracamy do przytulnego domku. W nim filuterne solo na Moogu gra śp. Kirkland. Dawniej, gdy jeszcze nie miałem potrzebnej wiedzy - lyricorn Michała traktowałem jako syntezator Kenny`ego. W wielu utworach obok skrzypiec możemy podziwiać solówki szefa na tym ciekawym instrumencie, który jak to On - pewnego razu zgubił, czyli zostawił w taksówce
. Obok Millera, na Serenadzie mamy jeszcze inną zapożyczoną kompozycję "Fall" - samego Wayne`a Shortera - jeszcze z czasów jego współpracy z II Wielkim Kwintetem Davisa z lp. "Nefertiti" - jednakże bardzo przerobioną, wręcz trudną do rozpoznania, zaaranżowaną bardziej w duchu "Weather Report" i "Herbie Hancocka" - choć i tak robi wrażenie, że to naprawdę utwór Urbaniaka. Do tego stopnia wszedł głęboko w amerykańsko-nowojorskie klimaty. Do tańca porywa nas "Samba Miko", która mogła zostać potencjalnym radiowym przebojem. Naprawdę znakomity album, każdy utwór to strzał w dziesiątkę i zero wypełniaczy. Gdybym miał komuś wyjaśnić na czym polega fenomen Urbaniaka i "jak-to-się-je" to Serenada (obok "Body English") byłaby najlepszą "lekturą obowiązkową". Wielokrotnie po śmierci - następuje "renesans" twórczości danego artysty, wysyp archiwalnych materiałów, wznowień itd. Czy tak będzie w przypadku Michała i doczeka się większego docenienia i zainteresowania ze strony np. młodych słuchaczy..... mam co do tego obawy 
. Jeśli już to zostanie "wygrzebany" jakiś "trzecionunurtowo-free" zupełnie marginalny eksperyment by ukazać "jakże-inne" oblicze muzyka .... a płytka szybko trafi na półkę.
. Co prawda jego męskie ego musiało przełknąć pewien jakże wymowny "drobiazg" - szef Columbii gdy przesłuchał oba albumy jakie mieli pod pachą zadecydował i dał jasno do zrozumienia "... sorry Michael, but Ursula comes first..." 
). Muzyk niejednokrotnie lubił swoje dawne utwory nagrywać na nowo, zmieniając zupełnie brzmienie i aranżacje, a nawet tytuły kawałków. Tutaj w mocno podlanej elektroniką wersji mamy pochodzący z albumu "Atma" - "Butterfly" , a "Serenada" - z "Serenade for the City" czy wspomniana "Liliana" z m.in wspólnego projektu z Blakiem i Lockwoodem - "Rhythm`n`Blues". Inny faworyt godny zapamiętania to nawiązująca odrobinę do stylistyki Vangelisa i Kitaro (chociaż wątpliwe by Michał ich lubił) - oparta na ślicznej melodii "Patria" (czyżby Urbaniak był gościem w Krynicy w willi wybudowanej przez Kiepurę ?). Najpierw cudownie wszystko narasta na wysmakowanym syntezatorowym podkładzie by przejść w podniosłą fanfarową część, rodem z filmów o wielkich historycznych bataliach czy triumfach sportowców na olimpiadach. W paru utworach nasz mistrz udowadnia, że mimo fascynacji nowymi technologiami - skrzypce nie kryły przed nim żadnych tajemnic i potrafił zagrać pełne pasji zadziorne solo. Nie mniej nastrojowe i "vangelisowskie" są "Rain Tears" (tutaj autor powrócił do swoich "talking violin" - którymi zachwycił samego Davisa, ten kawałek nieźle by pasował jako tło do "gorących" scen rodem z "9 i Pół Tygodnia" lub "Dzika Orchidea"), "Destiny" i "New Life". Urbaniak wspominał, że niekiedy jego muzyka bywała wykorzystywana w nisko budżetowych filmach w awangardowym/ niezależnym środowisku skupionym wokół "ekscentrycznej inteligencji" Manhattanu. Jego podejście i tworzenie charakterystycznego "nocnego" nastroju nie jest szczególnie odległe od innego naszego polskiego odnoszącego sukcesy kompozytora Andrzeja Korzyńskiego (fani pamiętają jego "rozerotyzowane" pościelówy z lp. "Sweet Music" 
