Album wysoko ceniony i zwyczajnie lubiany przez fanów - elementy kluczowe dla muzyki artysty w perfekcyjnych proporcjach (świetnie i transowo rozkręcające się "Largo" i "Ilex") - funk, czarna muzyka, ogień, pasja, jazz, stosowna dawka melodyjności. W późniejszych latach na albumach z przełomu 70 i 80 różnie z tym bywało. To okazało się pewnym "pożegnaniem" z dawnymi kompanami i spoglądaniem z odwagą w przyszłość - od tego momentu ( nie licząc sparzenia się na ponownym połączeni sił z Gulgowskim w 75 ) Urbaniak rozglądał się i postanowił stawiać na młodych zdolnych Afroamerykanów, którzy mieli sobie wyrobić nazwisko i markę w środowisku grając najpierw z nim a potem z mistrzami jak Miles czy Zawinul. Lider gorzko podsumował rozstanie z przyjaciółmi i pewną "polską" mentalność - zrealizował swoje marzenie grając w USA - chciał by pozostali podobnie jak on osiedlili na stałe chociażby w "Wielkim Jabłku". Pół żartem, pół serio cytował z upodobaniem ich argumenty "dlaczego chcieli wracać do kraju" - Karolak był szaleńczo zakochany w Marii Czubaszek (i nie miał do niczego innego głowy), Bartkowski miał ważną trasę po Zielonej Górze, a Jarzębski też-miał-coś-tam.... Konkretne propozycje grania były, ciężko powiedzieć, czy Stany przeraziły pozostałych muzyków. Sam Karolak w swoim stylu podsumował całą eskapadę za ocean, że "gdyby miał zamieszkać w Nowym Yorku na stałe, to prędzej czy później wylądowałby pod mostem. Tempo życia, presja, kariera - to zdecydowanie nie było dla niego. Z tego powodu późniejsza zazdrość, zawiść części środowiska mocno bolały Michała - że "dlaczego on zrobił tam karierę, a nie inni, nie mniej zdolni". Skrzypek podkreślał to przy każdej okazji - w USA, a tym bardziej w takim ciężkim pełnym diabelnej konkurencji środowisku jazzowym "trzeba ostro zapieprzać". Zarobisz, jeśli dasz zarobić innym.
"Atma" jest bliska mojemu sercu - lata temu zremasterowany CD dostałem od przyjaciela, "muzycznego mentora" Wireq`a (najwybitniejszej postaci na śp. forum SBB). Pięknie wydany, odtworzono pierwotną szatę graficzną, dodano kilka esejów choć niektórzy mają poważne zastrzeżenia do wykorzystania taśmy matki - nie takie znowu odosobnione są komentarze, że należało z taśm wycisnąć więcej i nadać brzmieniu więcej głębi, wysokich tonów i "błysku". Dla mnie jest ok - nawet ten pewien "brudek" i "kurz" mi pasuje do klimatu całości. Miałem szczęście, że dostałem taki prezent, dziś płytka jest trudniej dostępna, na allegro widziałem ją za 500 zł
. Karolak na swój sarkastyczny sposób też podsumował ten jazz-funky okres terminowania u Urbaniaka - że ten "zmusił" go by grał fusion czego nie lubił ale w kraju "zmuszano" go by grał free.... a tego nie znosił jeszcze bardziej, więc wybrał mniejsze "zło" 
. Miła jest pomysłowa okładka z wizerunkiem mistrza jako drewnianej figurki, pamiątki dla turystów czy dzieło lokalnego artysty do nakręcania - trafione w punkt. Urbaniak i jego team w USA "nakręcali" i "rozkręcali" się coraz bardziej - nagrywał jeden niezwykły album za drugim - "Fusion" , "Atma", "Fusion III" , "Body English".... Sam początek płyty pachnie i wschodem i zachodem - na tle mellotronowego (później ten powoli odchodzący do lamusa często psujący się instrument zastąpi Poly Moog) tła nasz skrzypek jak w Weselu Wyspiańskiego i u Boryny raczy nas paroma melodyjkami na bazie swojskiego folkloru... a potem zaczyna się pasjonujące jazz-rockowe granie wraz z rozpędzającą się perkusją. Ciekawostką może być fakt, że te "folkowo-ludowe" (chyba w największej dawce wśród wszystkich albumów artysty) wtręty spodobały właśnie Afroamerykanom niekiedy deklarującym że to "muzyka ich ulicy". Pojawił się pierwszy Amerykanin na krążku - odpowiadający za perkusyjne wówczas 40 letni Ray Mantilla, który zmarł 6 lat temu. Świetnie się zgrał z Czesławem Bartkowskim.
. Potem w okolicach 2005 pojawił w rozkładanym digipaku powtarzający nowojorski projekt okładki "Sax Love". Monty Python by czegoś podobnego nie wymyślili. Różnice w układzie utworów na poszczególnych tych wydawnictwach są minimalne, ot, drobne przesunięcia lub z pominięciem jakiegoś jednego utworu. 
). Dlatego na koniec otrzymujemy klasyk w postaci łagodnej wersji "Rosemary`s Baby" (kobiecy wokal nie może być przypadkowy). 
. Dla niektórych może tej słodyczy być za wiele i tego całego "smooth jazz cafe" klimatu. Świetna rzecz na wieczór po ciężkim dniu pracy, gorącą herbatę, śnieg / deszcz za oknem, siedzenie w ulubionym fotelu przykryty kocem. Można odpłynąć - tylko człowiek i sax lidera, trochę jakby grał tylko dla nas. Był czas, że ciężko dostępna - potem za kuriozalne pieniądze ale obecnie za kilka złotych można kupić używane z allegro w kartoniku. Uwielbiam ją tak bardzo, iż sam posiadam kilka egzemplarzy, a że w niektórych momentach Urbaniak zdaj się puszczać do nas oczko, nie ma w tym nic nagannego 
. Jako dzieciak dostał parę wskazówek od bardziej doświadczonych "w TYCH sprawach" kolegów - rzecz jasna chodzi o muzykę - że jak się trzyma saksofon tenorowy to ręce się układają w taki sposób, że dziewczynom się to podoba 
. Z Urbaniakiem podobnie zresztą jak z śp. Jarkiem Śmietaną jest ta sama historia co z wieloma pisarzami czy poetami - ich się ceni, szanuje...ale niekoniecznie czyta czy zgłębia ich dorobek. Pierwotnie myślałem, że Urbanizer - "Just a Funky Feeling" to normalny album studyjny. Dopiero po pełnej skupienia parokrotnej lekturze zorientowałem się, że to kompilacja / składanka z paru różnych albumów. Najwięcej, bo aż 5 początkowych kawałków (ale ze zmienioną kolejnością) mamy z kontrowersyjnego "Ecstasy" z 1878 r.. Kiedyś omijałem go, być może lekko zniechęcony dominacją pięciu mocnych czarnych wokalistów. Michał wiązał z w/w płytą spore nadzieje, dużo w nią zainwestował z własnej kieszeni (ok 70 tyś dolarów), w studio siedział do obłędu i był prawie pewny, że powstaje coś wielkiego i to będzie hit. Chciał wytyczyć nowe ścieżki w nowoczesnym jazzie, mocno związanego z r`n`b, soulem, popem, funky - czyli Weather Report, Kool and the Gang, mnóstwo Earth, Wind and Fire, Stevie Wondera, Commodores, George`a Duke`a i projektów wiecznie skazanego na sukces Quincy Jonesa 
, co sama artystka podchwyciła i to zacytowała - "... o tak, Beata śpiewaj, nie gadaj, tylko śpiewaj, już śpiewam..."