Inny już "jubileuszowo-rocznicowy" show - z kolosalnej trasy - jako jedno wielkie pasmo sukcesów Invisible Touch - z Hanoveru - 35 lat - aż trudno w to uwierzyć - doskonała okazja by przekonać się jaką wówczas wielką ( może wręcz aż przytłaczającą ) gwiazdą było Genesis - można lubić to wydanie zespołu ale nie da się zaprzeczyć że byli na absolutnym szczycie i na żywo byli perfekcyjnie naoliwioną maszyną i porywali tłumy - a i starsi fani mogli znaleźć w długiej set liście coś dla siebie - mowa o dziwnie pominiętym tour de force czyli wiązance In the Cage / Cinema Show / In that quiet earth / Afterglow ( jesienią 86 był jeszcze finał Apocalypse z Suppers Ready - ale zarzucony gdyż za mocno wokalnie eksploatował Phila ). Godzinny koncert ale bardzo dobry reprezentatywny zestaw utworów - na pewno cieszy "dziwoląg" Brazillian - znam osoby, które go uwielbiają, dla równie wielu to przykład Banksowej fascynacji ówczesnymi możliwościami jakie dawała elektronika i bardziej pasował na jego solowe albumy. Obok równie pięknego koncertu z Montreux cenne uzupełnienie oficjalnego z Wembley - nie tylko dla najwierniejszych i najbardziej zbzikowanych fanów. To był na dobrą sprawę już band "pop" ale na swoim polu bezkonkurencyjny - a jak Collins wybornie panował i bawił tłum - choćby tłumacząc zawiłości zasady Domina po niemiecku
- dobra też okazja by się przyjrzeć jaką klasą byli "wspomagający" Stuermer i Chester.
. Wujek Phil ( jak sam siebie niekiedy określał ) i wielki fan Keitha Moona - wybornie wcielił w rolę Wujcia Erniego - wracając do wrodzonych aktorskich talentów i dawnych czasów gdy wcielał w Artfula Dodgera - swoją drogą zabawne czy w ten sposób na scenie Phil chciał uchylić rąbka tajemnicy swoich ukrytych preferencji i słabości ? 
. Bardzo dobra wersja "In That Quiet Earth" . Nie lubię się powtarzać, ale można podziwiać jak wiele do zespołu na żywo wnosili "skrzydłowi" Daryl i Chester. Chyba wiem co będę dziś oglądał wieczorem 
, przynajmniej jeśli chodzi o oficjalnie ogłoszony i wydany album oraz trasę. Krążek de facto był rejestrowany już w 1975. Do zasmuconych fanów w dalszym ciągu docierają przygnębiające wieści o coraz gorszym stanie zdrowia artysty, stąd może warto wskoczyć w taki prywatny mini wehikuł czasu i przenieść się w tamte znacznie bardziej radosne czasy i posłuchać koncertu z Pittsburgha z kwietnia z 1976. Zespół był już od ok 3 tygodni w trasie, a początkowo nieziemsko stremowany Collins coraz lepiej sobie radził, błyskawicznie zjednywał sobie dosłownie każde audytorium (na pierwszym show wedle legendy tak mu się trzęsły ręce ze strachu, że gdy trzymał notatki z przyszykowanymi komentarzami i opowiastkami to ten szum kartek roznosił po całej scenie - ku pewnemu rozbawieniu ale i zaniepokojeniu kolegów z grupy 
- vel: "Boże, w co my się wpakowaliśmy ? "). Przez krótki moment (podobno pomysł rzucił Phil, ale został szybko "odesłany do szeregu" przez pozostałych) rozważano by stali się zespołem instrumentalnym (coś jak Brand-X) - jednak w Genesis wszystko było podporządkowane właśnie "piosence", a granie wyłącznie instrumentalne - choć równie ważne i obecne mogło okazać na dłuższą metę nudne...a co z wcześniejszym repertuarem ?. 
. Nasz bohater jak huragan przeleciał przez wszystkie piosenki i album był gotowy. Kolejny problem pojawił się gdy zbliżała trasa promocyjna. We wspomnieniach Collins zaznaczył, że "nie pisze się na pracę na 2 etaty, a śpiewanie zza perkusji gówniano wygląda (niektórzy dawali radę przez parę kawałków - wymieniał m.in Levona Helma czy Dona Henley) ". Zaczęły się przesłuchania perkusistów - ok 100 czy 200. Koniec końców Bill Bruford sam się zgłosił - ich style nie różniły wtedy aż tak bardzo, a we fragmentach instrumentalnych Phil biegł do swojej ukochanej perkusji i grali wspólnie (szczególnie w porywającej końcówce "Cinema Show", trochę szkoda, że takich fragmentów nie było więcej - generalnie podział był taki, że gdy Phil wracał za bębny - Bill skupiał na ozdobnikach na perkusjonaliach). Przyjęcie opromienionego legendą Crimson (i Yes) Bruforda okazało świetnym posunięciem marketingowym i wizerunkowym. Miał w Stanach sporo fanów, którzy na żywo skandowali jego nazwisko, a między sobą mówili, że skoro Bill dołączył do formacji musi się kroić coś wielkiego. Niestety współpraca nie trwała za długo. Bill nie czuł dobrze w zbyt zdyscyplinowanej i "progresywno-angielskiej" formie art-rocka jaką uprawiał Genesis (ciągnęło go do jazzu i bardziej "dziwacznej" muzyki), mimo podobno przyjacielskiej atmosfery czuł jak wynajęty za pieniądze muzyk sesyjny, a zawsze wolał być emocjonalnie zaangażowany w granie. Dość szybko wyszedł też jego "trudny" charakter i skłonności do złośliwych, ciętych komentarzy i krytyki (mimo początkowego entuzjazmu, co nie umknęło uwadze pozostałych - ale podobno Bill zawsze taki był, początkowo wesoły, radosny, zabawiający innych żartami - by z czasem być złośliwy, kapryśny i sarkastyczny). Mimo wszystko zagrał wspaniale i stosunkowo "krótka" trasa (co trochę jednak dziwi - czyżby nie było więcej ofert ?) - ok 3,5 miesiąca okazała sukcesem, a Genesis wznieśli się w hierarchii zespołów o parę oczek wyżej. 
