Latka lecą, a Skaldowie ciągle niepokonani, choć niestety zdekompletowani.
Dzisiaj Andrzej Zieliński ma osiemdziesiąte urodziny
Wszystkiego najlepszego! 
Wspaniały zespół o wielu obliczach, ale zawsze można liczyć na dobre melodie i wielką muzykalność. W przyszłym roku minie 60 lat od ich debiutu. Mam nadzieję, że będzie to okazja do fajnych koncertów.
Dla mnie zespół b. ważny, może najważniejszy na krajowym podwórku. Cenię liryczność ich utworów, etniczne wtręty, rockowy pazur, kiedy trzeba, no i te hammondy.
I piękne piosenki, i te wesołe, i te bardziej refleksyjne.Fajnie, że w ostatnim nastoleciu zadbano o dostępność i uporządkowanie ich dyskografii, bo są to płyty, po które warto sięgnąć, a patrząc przez pryzmat historycznego znaczenia dla polskiego rocka (czy to big bitu czy progresu) - nawet należy. Dla mnie to czysta przyjemność.
Ciekaw jestem, jak aktualni Użytkownicy Forum znajdują twórczość Skaldów.
. Są zdjęcia z tamtych ciekawych lat, ujęcia z przedstawienia, memorabilia... można długo wymieniać a i tak najważniejsza jest muzyka. Ten album rekomendował mi ponad dekadę temu jest miłośnik i wielki fan Skaldów z Krakowa (kontakt się urwał a szkoda). Wtedy jakoś mi to umknęło, choć dostałem od niego kopię. Bardzo mnie zachęcał do posłuchania podkreślając, iż to mniej znane oblicze grupy, i że nie tylko suity Krywań i Stworzenie Świata cz. II, a większych ambitniejszych form w swoim repertuarze mieli znacznie więcej o czym wtedy nie wiedziałem. Tytułowa ponad 30 minutowa to chyba najwspanialszy kawałek muzyki, jaki kiedykolwiek stworzyli. Mamy elementy i latynoskie a la Corea i Mangione, trochę funku, soulu, disco a nawet arabsko/żydowskie (jeden fragmencik zdaje się być żywcem zapożyczony z jakiejś niekończącej się kompozycji SBB - o nich Andrzej wypowiadał się z uznaniem - że w tamtym czasie w Polsce tylko oni reprezentowali podobny poziom instrumentalny). Całość złożona z ok 12 części jest bardzo dobrze skonstruowana a jej słuchanie i śledzenie wątków (niektóre z nich się przewijają i wracają w wariacjach) to bardzo dobra zabawa (ujawnia po raz n`ty zamiłowanie Zielińskiego do romantycznych motywów). Uważny słuchacz i fan wyłapie nawet pochód akordów i nawiązanie do Nie Widzę Ciebie W Swych Marzeniach. Skaldowie lubią w kolejnych dłuższych utworach jak Zimowa Bajka czy Jak To Się Robi ( z komedii z niezawodnym tandemem Maklakiewicz / Himilsbach) cytować samych siebie - ze wcześniejszych piosenek, co tylko dodaje jeszcze więcej frajdy najwierniejszym fanom. Unikatowy i trochę niedoceniany album. Zwykło się go traktować jako ciekawostkę czy rzecz dla tych posiadających dosłownie wszystko co wiąże się ze Skaldami. Entuzjaści rocka progresywnego czy art rocka znajdą z pewnością wiele dla siebie a nawet mogą być przyjemnie zaskoczeni, bo nie spodziewali się aż takiego wysokiego muzycznego poziomu. Ktokolwiek traktuje grupę Zieliński z przymrużeniem oka przez pryzmat Medytacji Wiejskiego Listonosza, Z Kopyta Kulig Rwie czy Gonić Króliczka - po Podroży Magicznej nabierze więcej pokory a do płyty będzie chciał regularnie wracać. W przypadku takich projektów "muzyki do obrazu" czy mającej pełnić ilustracyjną rolę w oderwaniu od przedstawienia niekiedy może nużyć czy nie wywoływać żadnego wrażenia. Propozycja Zielińskich sama broni się doskonale.
. Mam słuszne podstawy by mniemać, że jej wartość będzie tylko rosła. Przy jej zakupie miałem wątpliwą przyjemność poznać "ciemniejszą stronę" użytkowników ebaya. Nigdy nie byłem specjalnie uprzedzony do nacji czy mieszkańców miasta ale w tym przypadku się niestety potwierdziło co się mówi o "W". Nie dość, że sprzedający zachowywał się jakby mi robił wielką łaskę, że mi cokolwiek sprzedaje, jaki mnie zaszczyt spotkał - to dał jasno do zrozumienia, iż wyśle kiedy będzie miał na to ochotę. Gdy uprzejmie zwróciłem uwagę to mnie "obszczekał" - że "widocznie nie wiem na jakich zasadach ebay funkcjonuje" 
. Jakoś to przełknąłem i zacisnąłem zęby bo było warto. Swego czasu żartowałem, że gdyby nawet Yendrashevsky wydał płytę z muzyką na jakiej mi zależy... to i tak bym od niego ją nabył. Jak już kiedyś wspomniałem - płytka ozdobiona śliczną okładką - niezwykle stylową nawet jak na Skaldów - w góry wkomponowane witraże z wizerunkami muzyków - tak samo w książeczce tyle, że znacznie powiększone. Za projekt graficzny należałyby się wszelkie prestiżowe nagrody. Audiofile ( z Guru "L" na czele) nie szczędzili jej krytyki (obok bezdyskusyjnych walorów dokumentalnych - tu były "ochy" i "achy") - za ich zdaniem - baaaardzo przeciętną jakość dźwięku. Rekomendowali, że ten materiał o niebo lepiej brzmi na innej kompilacji - "Progressive Years". Miłośnik grupy i tak nabędzie i przytuli do serca obie wersje (co zresztą sam uczyniłem). Moim skromnym zdaniem dźwięk jest solidny. Owszem - może ciut przytłumiony, za mało wysokich tonów ale to są naprawdę drobiazgi. Z tyłu jest wyraźna adnotacja - że materiał zgrano z oryginalnych winyli - stąd doprawdy nie rozumiem tej krytyki. Pewną klamrą spinającą wydawnictwo jak i jej królewskimi daniami są dwie istotnie różniące się od siebie wersje suity Krywań. Na pewno dłuższe niż ta z oryginalnej płyty "Krywań" na polski rynek. Tu zaserwowano nam jedną z rzadkiej kompilacji na rynek niemiecki a drugą nagraną dla byłego ZSRR. Skaldowie zarówno w Niemczech (RFN / NRD ) jak i w ZSRR mieli status gwiazd i byli tam regularnie zapraszani. Prawdziwa "perfekcyjna para". Nawet ci znający pierwotny oryginał na pamięć - będą przyjemnie zaskoczeni jak co raz muzycy tu coś zmieniają, jak bawią się dźwiękiem, jak rozbudowują i przerabiają pewne wątki. Słuchanie ich to nie jedzenie bułki z masłem. Najlepsza "perfekcyjna para" jaką sobie można wyobrazić. Takich par / duetów jest tu więcej i za każdym razem mamy wrażenie, że słuchamy zupełnie nowej, wyjątkowo świeżej muzyki. Juhas Zmarł i Gdzie Mam Ciebie Szukać również mamy zaprezentowane w 2 wersjach - "niemieckiej" i "radzieckiej". Największe wrażenie robi ta ostatnia z Neubrandenburg 28.03.1973. Początkowy riff godny wybitnych grup blues-rockowy z Wysp czy naszego Tadeusza Nalepy - w późniejszej części Tarsiński zasolił taką solówkę jakiej nie powstydziłby się wczesny Blackmore czy Page. Ten niekiedy niedoceniany muzyk ze skłonnościami do "chowania się w cieniu" udowodnił, iż potrafił bardzo wiele. W kilku momentach mamy rasowe i zmyślne pochody basowe Ratyńskiego zdającego się być idealnym kontrapunktem do organów i skrzypiec Zielińskiego. Muzycznie, aranżacyjnie i dźwiękowo dziej się tu naprawdę dużo. Nawet zaśpiewana na koniec lekko "kanciastym" niemieckim Heidelbeeren czyli Gdzie Mam Ciebie Szukać wcale nie razi a ma w sobie wiele uroku. Za każdym przesłuchaniem człowiek odkrywa coś co wcześniej nie zwrócił uwagi. Wbrew temu, że w kolejnych latach ten materiał ukazał na innych wydawnictwach np. w/w Progressive Years czy Krywań Germany Sessions itd - głównie Kameleon Records - wartość płytki wcale nie zmalała a wręcz niebotycznie wzrosła. Wolę nie wiedzieć ile sobie każą płacić za używany egzemplarz za 10 czy 20 lat. Swego bezcennego na pewno nie sprzedam 
.. tyle tylko - kto za 20/30 lat będzie słuchał takiej muzyki i kojarzył nazwę grupy ?. 
- Mój Skarbie. Trudno doprawdy o inną reakcję gdyż wydawnictwo miało status limitowanej edycji i nakład dawno się rozszedł i żadna siła na niebie i na ziemi nie sprawi by znów to ktoś wznowił. Poza tym "kogo to dziś obchodzi ?". Może garstkę pasjonatów i kolekcjonerów. Wydane przez Yesterday w 2003 - obecnie osiąga zawrotne kwoty - chociażby 300 zł na allegro czy 500/600 na ebay. Ja swój prawie jak nowy używany egzemplarz upolowałem za 1/3 tych szalonych cen w wirtualnym antykwariacie - by było zabawniej - generalnie specjalizującym w grach video 
. Trudno uwierzyć, że płyta "Cała Jesteś w Skowronkach" świętuje swoje 56 urodziny. Są pewne płyty czy utwory, o których doprawdy trudno coś więcej powiedzieć czy napisać - bo powiedziano doprawdy wszystko. Bardzo trudno również o zachowanie obiektywizmu. Ten album niektórzy traktują lub twierdzą, że powinien się nazywać "The Best Of" - bo dosłownie roi się na nim od przebojów. Większość z nich jest doskonale znana i nadal emitowana przez stacje radiowe. To trzeci lp. w ich dyskografii. Już debiut oraz drugi - czyli "Wszystko Mi Mówi, Że Mnie Ktoś Pokochał" były zapowiedzią jak wielki potencjał komercyjny (że o artystycznym nie wspomnę) drzemał w muzyce Andrzeja Zielińskiego. Można było poddawać pod wątpliwość, czy kolejny będzie jeszcze lepszy i bardziej przebojowy. Jednak tym razem lider i główny kompozytor Zieliński przeszedł samego siebie. Korzenie albumu są również szalenie ciekawe i niecodzienne. W 1968 ich autobus, którym udawali bodajże na festiwal w Sopocie - miał wypadek, wpadł w poślizg na mokrej drodze i dachował. Podobno świadkowie i później sanitariusze mówili o "cudzie" - że nikt nie zginał. Naturalnie nie obyło się bez obrażeń - wszyscy byli nieźle poturbowani, Jacek złamał nogę, a Andrzej miał poważny wstrząs mózgu. Jak sam wspomina, że te niewesołe okoliczności sprawiły, że przez kilka miesięcy nawet nie mógł wychodzić z domu bo nie był w stanie trzymać się na własnych nogach z powodu nieustannych zawrotów głowy. Całą energię oprócz powrotu do zdrowia - skoncentrował na pisaniu nowych utworów. Z dumą przyznaje, że prawie większość kawałków (ok 6) ze "Skowronków" stało się wielkimi przebojami i wdarło szturmem na szczyty wszelkich ówczesnych list przebojów - takie sukcesy mieli na koncie jedynie The Beatles 