"Serenadę" nasz nieodżałowany mistrz skrzypiec dedykował śp. Kenny Kirklandowi, zmarłemu w 1998 z powodu niewydolności serca. Dla świata jazzu oraz dla fanów Stinga to był ogromny szok. Nasz Urbaniak zawsze był niezrównanym gawędziarzem i podobnie jak Kapuściński i Halik nie mógł sobie odmówić "przyjemności", by troszkę podkoloryzować jakąś historię. Sam nigdy nie byłem dobry w liczeniu, ale "notoryczne odmładzanie" współpracujących z nim instrumentalistów jest niekiedy zdumiewające i doprawdy przezabawne, np. upierał się, basista Anthony Jackson grał z nim już jak 18 latek, a w/w Kirkland jako 17 latek
. Czyli obaj musieli już wymiatać u Urbaniaka w okolicach 1972, gdy podbój Stanów wydawał się dopiero szalonym marzeniem 
. Nie kłóćmy się jednak o liczby. Na "Serenadzie" zagrało sporo innych mistrzów, którzy dosłownie stali u progu wielkiej kariery - jak chociażby 21 letni Marcus Miller i perkusista Yogi Horton. Z tym ostatnim również wiąże się smutna historia. Jako rozchwytywany mistrz - grał m.in z Gloyrią Gaynor, Irene Cara, Lonnie Listonem Smithem, Arethą Franklin, Johnem Lennonem, Georgem Bensonem i Jeanem Michelem Jarrem ("Zoolook") zmagał się z wtedy nie zawsze należycie zdiagnozowaną poważną chorobą dwubiegunową - jego cierpienie stało nie do zniesienia, gdy w 1987 wyskoczył przez okno w hotelu w Nowym Yorku 
(stąd w pewnym sensie album jest "dedykowany" i jemu). Wtedy tandem Urbaniak/Dudziak - zawsze mieli talent do "wyławiania" zdolnych, niekiedy jeszcze nie oszlifowanych diamentów, ale niestety ludzi z poważnymi problemami osobistymi (łagodnie to ujmując) - by przypomnieć innych geniuszy z ich zespołu jak Harold Williams, Sonship Theus i Bernard Wright. Co ciekawe Kenny również przez lata zmagał z rekonwalescencją po poważnym wypadku samochodowym. Pierwsze wrażenie na Urszuli również zrobił nieciekawe - przyszedł silnie napakowany środkami przeciwbólowymi i podobno wyglądał jak "śpiący zombi"
. Michał był przekonany co do jego wartości - lecz Urszula się upierała, że "... potrzebują na scenie Tigera...". Skrzypek odparował w swoim stylu, że: "... to Tiger na valium..." 
. Pierwszy raz lider poznał go w trakcie spotkań latynoskich "Monday Night at Village Gate Salsa Meets Jazz". Mimo nie najlepszych wspomnień Urszuli dotyczących schizofrenika Harolda Ivory Wiliamsa (jego nieobliczalne zachowania i napady stały się wręcz legendarne) - Kenny zadomowił się w ich grupie na kilka lat. Jakby na przekór wszystkich wcześniejszym i późniejszym "dramatom" - "Serenada dla Miasta" jest jednym z najpogodniejszych i najradośniejszych albumów Urbaniaka. Nie ukrywam, że również jednym z moich ulubionych. Niestety wśród krajowych fanów nie cieszy specjalnym uznaniem. Często pomijany lub traktowany po macoszemu na zasadzie: "...ok, można posłuchać...". Dawniej, gdy tylko czytałem o tym artyście - to chyba tak podświadomie wyobrażałem sobie jego muzykę z właściwego okresu. Nasz już nieżyjący senior Trzaskowski bardzo go chwalił - podkreślając, że stanowi konfirmację jego artystycznej drogi, jako kompozytor, w pełni dojrzałe i autorskie. Choć krótko później dystansował się od niego - to po wielu latach sam potwierdza, że to "bardzo nowojorska płyta". Był dumny z ówczesnego zespołu oraz z faktu, że mógł ją zarejestrować w legendarnej wytwórni Motown. Jedna z szych - Lee Young sr. gdy usłyszał kasetę z liderem grającym na lyricornie miał trochę w duchu Zappy wykrzyknąć - "...jesteś p.... geniuszem..."
. Choć bardzo je szanuję - nie jestem entuzjastą wczesnych jego dokonań jak "Inactin", "Moving South" czy "Paratyphus B". Dla mnie ten "właściwy" i ekscytujący Urbaniak zaczął się od "Atmy", "Fusion III" i równie ukochanego "Body English" - a "Serenada" stanowi pewne ukoronowanie. Do wielu krążków człowiek musiał się przekonać lub dojrzeć - w tym przypadku muzyka "weszła jak w masło" i miałem wrażenie, iż te utwory świetnie znam od zawsze. Już pierwsze wejście "Circular Road" całego zespołu, wokalizy Urszuli i glissanda skrzypiec - mnie upewniły, że trafiłem na "swój album". Słuchałem go już wielokrotnie i zawsze brzmi dla mnie świeżo - to idealna płytka na poprawę nastroju - kojarzyć się może z pierwszym powiewem cieplejszego, aczkolwiek nadal rześkiego powietrza po długiej zimie, że aż człowieka gdzieś "nosi". Każdy utwór jest oparty na więcej niż "chwytliwych" melodiach - jakże pasujące do atmosfery rozgorączkowanego miasta, nieustannie w ruchu. "Navana" ma w sobie motyw i klimat, że czujemy się jak John Travolta - pewnym, buńczucznym krokiem paradujący przez główną ulicę z bezczelnym uśmiechem na ustach - nie raz łapałem się na jego nuceniu w trakcie spaceru. Ciekawe, że wtedy Urbaniak powoli tracił serce do "jazz-fusion". Kolejne albumy - jak całkiem udany i trudno dostępny na CD "Daybreak" traktował jako "rutyna" i "prawo serii". Jego artystyczny związek z Urszulą również ulegał poluźnieniu (często wyjeżdżała w trasy sama z własnym zespołem akompaniującym, a Michał przeżywał katusze w swoich urojeniach "zdradzanego męża"). Choć w równym stopniu przeczuwał rozkwit "smooth-jazzu", co renesans hard-bopu, to powoli chciał na jakiś czas zerwać z elektrycznym brzmieniem. Lada moment świat miał się zachwycić Marsalisami i Blanchardem, a jego podopieczni mieli kosić kosmiczny szmal jako sesyjni i zaznać sławy przy boku m.in. Weather Report (Victor Bailey), Milesa (Marcus Miller) i Stinga (Kenny Kirkland). W istocie Dudziak jest trochę mniej - w pierwszy - kapitalnym "Circular Road" ma nawet krótkie solo.... lecz potem im dalej - to jej wokal jakby schodzi na 3/4 plan. Przepiękna jest tytułowa ballada - to jedna z kompozytorskich pereł artysty. Lekko balladowy jest równie udany "Sometimes" Marcusa - znów mamy klimat błogiego rozleniwienia, gdy po pracowitym dniu wracamy do przytulnego domku. W nim filuterne solo na Moogu gra śp. Kirkland. Dawniej, gdy jeszcze nie miałem potrzebnej wiedzy - lyricorn Michała traktowałem jako syntezator Kenny`ego. W wielu utworach obok skrzypiec możemy podziwiać solówki szefa na tym ciekawym instrumencie, który jak to On - pewnego razu zgubił, czyli zostawił w taksówce
. Obok Millera, na Serenadzie mamy jeszcze inną zapożyczoną kompozycję "Fall" - samego Wayne`a Shortera - jeszcze z czasów jego współpracy z II Wielkim Kwintetem Davisa z lp. "Nefertiti" - jednakże bardzo przerobioną, wręcz trudną do rozpoznania, zaaranżowaną bardziej w duchu "Weather Report" i "Herbie Hancocka" - choć i tak robi wrażenie, że to naprawdę utwór Urbaniaka. Do tego stopnia wszedł głęboko w amerykańsko-nowojorskie klimaty. Do tańca porywa nas "Samba Miko", która mogła zostać potencjalnym radiowym przebojem. Naprawdę znakomity album, każdy utwór to strzał w dziesiątkę i zero wypełniaczy. Gdybym miał komuś wyjaśnić na czym polega fenomen Urbaniaka i "jak-to-się-je" to Serenada (obok "Body English") byłaby najlepszą "lekturą obowiązkową". Wielokrotnie po śmierci - następuje "renesans" twórczości danego artysty, wysyp archiwalnych materiałów, wznowień itd. Czy tak będzie w przypadku Michała i doczeka się większego docenienia i zainteresowania ze strony np. młodych słuchaczy..... mam co do tego obawy 
. Jeśli już to zostanie "wygrzebany" jakiś "trzecionunurtowo-free" zupełnie marginalny eksperyment by ukazać "jakże-inne" oblicze muzyka .... a płytka szybko trafi na półkę.
. Co prawda jego męskie ego musiało przełknąć pewien jakże wymowny "drobiazg" - szef Columbii gdy przesłuchał oba albumy jakie mieli pod pachą zadecydował i dał jasno do zrozumienia "... sorry Michael, but Ursula comes first..." 
). Muzyk niejednokrotnie lubił swoje dawne utwory nagrywać na nowo, zmieniając zupełnie brzmienie i aranżacje, a nawet tytuły kawałków. Tutaj w mocno podlanej elektroniką wersji mamy pochodzący z albumu "Atma" - "Butterfly" , a "Serenada" - z "Serenade for the City" czy wspomniana "Liliana" z m.in wspólnego projektu z Blakiem i Lockwoodem - "Rhythm`n`Blues". Inny faworyt godny zapamiętania to nawiązująca odrobinę do stylistyki Vangelisa i Kitaro (chociaż wątpliwe by Michał ich lubił) - oparta na ślicznej melodii "Patria" (czyżby Urbaniak był gościem w Krynicy w willi wybudowanej przez Kiepurę ?). Najpierw cudownie wszystko narasta na wysmakowanym syntezatorowym podkładzie by przejść w podniosłą fanfarową część, rodem z filmów o wielkich historycznych bataliach czy triumfach sportowców na olimpiadach. W paru utworach nasz mistrz udowadnia, że mimo fascynacji nowymi technologiami - skrzypce nie kryły przed nim żadnych tajemnic i potrafił zagrać pełne pasji zadziorne solo. Nie mniej nastrojowe i "vangelisowskie" są "Rain Tears" (tutaj autor powrócił do swoich "talking violin" - którymi zachwycił samego Davisa, ten kawałek nieźle by pasował jako tło do "gorących" scen rodem z "9 i Pół Tygodnia" lub "Dzika Orchidea"), "Destiny" i "New Life". Urbaniak wspominał, że niekiedy jego muzyka bywała wykorzystywana w nisko budżetowych filmach w awangardowym/ niezależnym środowisku skupionym wokół "ekscentrycznej inteligencji" Manhattanu. Jego podejście i tworzenie charakterystycznego "nocnego" nastroju nie jest szczególnie odległe od innego naszego polskiego odnoszącego sukcesy kompozytora Andrzeja Korzyńskiego (fani pamiętają jego "rozerotyzowane" pościelówy z lp. "Sweet Music" 
) - wydana w 1979 przez nasz Pronit / Tonpress. Nakład był całkiem spory i zapewne wiele takich egzemplarzy trafiło do różnych bibliotek w całym kraju, inna kwestia - czy cieszyła się zainteresowaniem. Mój egzemplarz, który sobie błyskawicznie zgrałem (Bogu dzięki za nagrywarkę CDR) był prawie nie słuchany. Mam wrażenie, że dokonano trochę "niefortunnego" wyboru, by zapewne pokazać jaką muzykę tworzy i jak "rozrabia" w Stanach nasz krajan - Michał Urbaniak. Wiele osób kojarzyło to nazwisko, muzykę już niekoniecznie. Materiał nagrano w sierpniu w Zurychu w studio Powerplay. Ukazał się w 1977 z nieco inną okładką - widzimy rozleniwionego, pełnego błogości muzyka ubranego jakby w kimono (bardzo modne rozwiązanie w tamtych czasach) a na tylnej desce od skrzypiec ma wizerunek jakiejś kobiety. Dawniej w swojej naiwności myślałem, że to już wtedy była Liliana (dementuję sugestie i krążące domysły - absolutnie nie mam obsesji na jej punkcie - za punkt honoru obrałem sobie omijać takie kobiety szerokim łukiem - co i innym polecam