Międzygwiezdna przestrzeń...
Podróż, ale nie taka typowa. Kosmos, ale nie taki niedostępny. Odkrywanie, ale nie takie po przez badania naukowe.
Trzeba pozostawić jakiekolwiek znane nam wyobrażenie o kosmosie i o naszym układzie słonecznym. Nie przyda nam się to czego nauczyliśmy się w szkole czy też w dalszej edukacji. Fizycy, biolodzy, chemicy powinni zostawić szkiełko i zamknąć oczy by móc wyruszyć, aby móc się oderwać z siedzenia przy odtwarzaczu.
Kto myśli że potrzeba specjalnych przygotowań, testów sprawnościowych aby zostać tutaj kosmonautą to bardzo się zawiedzie. Nie usłyszy tutaj żadnych szmerów, komend NASA, ani nie poczuje potęgi silników odrzutowych.
Jedynie to co nam potrzebne to: odtwarzacz, podniesiona o parę oczek moc wydobywającego się dźwięku i magiczny przycisk „play”. Tak przygotowani możemy startować.
Wyruszamy...
Pierwsza planeta na naszej trasie podróży to Mars. Miejsce wylądowania określone kryptonimem 0:00. Spokojny widok planety rozciąga się przed nami. Pustynna przestrzeń zachwyca swoją wielkością. Dzwonki, a potem dochodząca do nich perkusja wprowadzają nas w urok tej planety. Chcemy ją poznać, w końcu po to tu jesteśmy. Jednak ta myśl nie trzyma się nas długo. Patrzymy, a tam w oddali zbliża się do nas ogromna burza piaskowa. Czerwony pył szalejący w oddali. Saksofon który towarzyszy nam od 0:30 prowadzi swoim dźwiękiem burze prosto na nas. Nie ma co uciekać. Nie ma szans ominięcia tego zjawiska. Następuje ten moment spotkania. My i szalejący piach. Saksofon nie daje się objąć ani okiełznać myślą. Rozpędza się coraz bardziej. Daje nam jeszcze szansę pogodzenia się z tym co nieuniknione. Zadziwiająca szybkość, cykliczność. To nie będzie zwykłe rzucanie piaskiem po twarzy, ale ogromna trąba powietrzno-piaskowa. Nie wiadomo czego się spodziewać. Jaki ruch wykona. Pojedynek perkusji i saksofonu robi wrażenie. Głośne i piskliwe dźwięki saksofonu przeciw talerzom i werblowi perkusji. Ogarnia nas czerwony kolor. Wirujemy. Doświadczamy niepokoju. Nagle ok. 8:00 saksofon milknie i prym zaczyna wieść perkusja wspomagana przez dzwonki. Tak jakbyśmy zostali zatrzymani w środku trąby powietrznej. Tam gdzie nie dociera nic. Tak trwamy w tym. Perkusja osamotniona od ok. 9:20 robi z nami co chce. Po minucie znowu wtórują jej dzwonki. Czujemy jakby spokój. Opadamy na ziemię. Burza piaszczysta milknie. Jak szybko przyszła tak szybko poszła.
Przeżyliśmy...
Chwila oddechu. Przecieramy oczy i okazuje się ze jesteśmy nagle na planecie Wenus. Słyszymy znajome dzwonki. Perkusja wchodzi od 0:11. Żadnych zakłóceń. Nie ma już żadnej wielkiej równinnej przestrzeni. Patrzymy i widzimy przed sobą wysoką górę. Nachodzi nas ochota aby zmierzyć się z nią. Czujemy spokój, przypływ sił. Nastraja nas do tego saksofon. Nastrój wręcz lekki, pełny ciekawości. Zaczynamy wspinaczkę. Narzucamy sobie w miarę równe tempo. Trzeba zobaczyć co jest za tą górą. Saksofon niczym grzbiet góry wije się i robi dziwne uskoki rysując całość góry. Czujemy że to będzie coś niesamowitego. Zachwyt, podziwianie widoków. Prowadzenie saksofonu bardziej ożywione daje nam energie do pokonywania trudności. Wtóruje mu perkusja która nadaje tło tej wyprawie. Widzimy w oddali szczyt. Dzięki temu że nasze tempo było troszkę szybsze możemy powiedzieć że nadrobiliśmy trochę czasu w podróży. Dominujący saksofon robi co chce i tym sposobem daje nam więcej przestrzeni. Szczyt. jesteśmy zszokowani widokiem. Saksofon podaje nam niesamowity widok. Zapiera nam dech w piersiach. Subtelnie pokazuje nam od ok. 7:50 że to czego doświadczamy zwala nas z nóg. Przyjemnie i jakoś tak lekko się czujemy. Od 8:14 dzwonki i perkusja na powrót uspokajają nas...po czternastu sekundach nastaje cisza...
Jakbyśmy stracili świadomość...
Po siedmiu sekundach przebudzają nas dzwonki. Te same znajome dzwonki. Zanim dochodzimy do siebie już towarzyszy nam duet dzwonków i perkusji. Tak ok. 0:25 włącza się saksofon i wtedy następuje szok. Nie dość że jesteśmy na innej planecie, tym razem na Jowiszu, to jeszcze spadamy swobodnie w dół. Zaczynamy szybowanie. Jesteśmy jakby uskrzydleni i lecimy w dół. Towarzyszy nam lekki niepokój ale też zachwyt widokami. Saksofon wytycza trajektorie lotu. Jest to pokręcona, zawirowana i nieodgadniona droga spadania. Nie możemy też złapać oddechu bo szybkość wzrasta. Wysokie dźwięki saksofonu i werbel perkusji uzupełniają się tworząc niebo pełne zagadkowości i nieoczekiwanych podmuchów wiatru. Nic nie możemy zrobić. Nasza sterowność jest uzależniona od tych dwóch instrumentów. Od ok. 5:09 saksofon milknie. Jesteśmy poddani perkusji. Ale nie na długo po przed mocnym uderzeniem chronią nas dzwonki. Ok. 5:14 działają niczym poduszka amortyzująca nasz upadek...
Dotykamy ziemi...
Wita nas obszar innej planety. Saturn. Brak dzwonków, za to perkusja na powitanie. Sygnał do biegu. Zaczynamy biedź. Na początku powoli, ale potem mocniej i szybciej. Rytm nadaje nam sama perkusja. Już wiadomo że ten bieg będzie miał różne tempo. Czujemy że trzeba biedź, ale dokładnie nie wiemy gdzie. Saksofon zaczyna z nami bieg od ok. 2:26. Nowy towarzysz każe nam biedź przed siebie. Pokonywać dystans. Niby na razie spokojny. Oszczędzą nas. Potem jednak zaczynamy odczuwać różne tempo zmieniane przez saksofon. Czujemy niepokój. Oglądamy się za siebie. Nie wiemy dlaczego. Uciekamy? Na pewno nie zwalniamy. To swoisty sprawdzian naszych sił. Nagle okazuje się że powierzchnia Saturna jest dość nie równa. Są różnego rodzaju pagórki. Raz to wybiegamy pod górkę, raz z niej zbiegamy. Cykl się powtarza. Do tego utrzymywanie tempa przez duet saksofonu i perkusji. Z tym że perkusja w nadawaniu tempa jest bardziej dla nas łaskawa, no może odrobinę. Takie tempo nam nie sprzyja. Odczuwamy zmęczenie. Nie zwalniamy. Popędzani przez saksofon dyszymy. Oba instrumenty szaleją na swój sposób. Saksofon wdziera się w nas i narzuca swój styl, a perkusja przywala werblem i talerzami. Ze zmęczonym człowiekiem można zrobić wszystko. Niestabilność ciała. Już nie jest tak jak przedtem. Dziwnie nam się biegnie. Nie panujemy za bardzo sami nad tym. Jeszcze trochę. Zmęczenie.
Ostanie nabranie powietrza...
Upadek...
Cisza. I nagle szok. Organizm dostaje drgawek. Rzucamy się po podłożu. Niesamowicie szybkie tętno. Krew wzburzona. Od początku duet saksofonu i perkusji zaczyna nami rządzić. Widzimy na niebie konstelacje Lwa. Ale to jedyne co możemy wyłowić i o czym możemy przez chwilę pomyśleć. Myśli, które skaczą i uciekają. Brak powietrza. Szok dla naszego ciała. Nie dająca się opanować agonia. Niezrozumiała sytuacja. Halucynacje. Ciągłe wstrząsy ciała. Nie nadążamy z reakcjami naszego ciała. Nie ma chwili odpoczynku. Duszenie. Wstrząs mózgu. Przeżywanie jakiegoś nagłego stanu. Gwałtowność instrumentów i szaleństwo ich tempa nie pomaga nam w zrozumieniu niczego. Instrumenty dzielą między siebie role. Saksofon to przeszywający nieunikniony ból, a perkusja to drgawki i wstrząsy całego ciała. Jesteśmy w pułapce. Naszej własnej pułapce. Zagubienie myśli. Saksofon mija. Perkusja trzęsie ciałem sama od ok. 7:00. Mocny bęben. Od ok. 7:10 uśmierzające dzwoneczki dają o sobie znać. Ciało całe obolałe. Jednak drgawki nie chcą minąć. Trwa to do ok. 7:45 wtedy saksofon przeszywa nas. Przestaje ok. 7: 53 i od tego momentu następują cykliczne powroty.
ok. 8:03 ból saksofonu
ok. 8:15 drgawki perkusji
ok. 8:20 ból saksofonu
ok. 8:30 drgawki perkusji
ok. 8:33 ból saksofonu
ok. 8:40 drgawki perkusji
ok. 8:45 ból saksofonu
ok. 9:04 drgawki perkusji
ok. 9:06 ból saksofonu
ok. 9:08 drgawki perkusji
ok. 9:10 ból saksofonu
ok. 9:13 drgawki perkusji
ok. 9:16 ból saksofonu
ok. 9:19 drgawki perkusji
ok. 9:21 ból saksofonu
ok. 9:26 drgawki perkusji
ok. 9:30 ból saksofonu
ok. 9:38 drgawki perkusji
ok. 9:41 ból saksofonu
Po tych dobijających ciało salwach raz bólu raz drgawek następuje to czego można było się spodziewać. Ciało nie wytrzymuje o ok.10:34 następuje ostatnie tchnienie. Dobicie zmęczonego ciała.
Wszystko milknie...
Cisza. Znajome dzwonki. Wariancja jowiszowa. Znajdują nas. Nasi ludzie. Ci o których nie pamiętaliśmy. Odnalezienie. Na ich twarzach odmalowuje się zdziwienie. Widzą ciało które spadło z wysokiej skarpy. Piaszczysty Jupiter okazał się dla nas zdradliwy. To co przeżywaliśmy to śmierć i halucynacje. Nic więcej. Nie było tak naprawdę żadnego lotu ani żadnego biegu. Po prostu umieraliśmy. Oni nie wiedzą jak było naprawdę. Ekspedycja która nas poszukiwała ukończyła swą misje. Są zszokowani i niedowierzają. Saksofon odmalowuje dezorientacje i rozdrażnienie. Perkusja daje znać o ich nie wiedzy i szukaniu wyjaśnienia tego zdarzenia. Wiele pytań, ale też nie chęć przyjęcia prawdy. Prawdy o tym że jesteśmy martwi. Mocny szok i niezrozumienie. Saksofon wariuje. To znak że nasi kompani nie potrafią myśleć obiektywnie o tym co się stało. Od ok. 5:43 sama perkusja pokazuje jak odchodzą od naszego ciała. Nawet nie próbują nas pochować. Dzwonki towarzyszą ich drodze powrotnej już od 5:47. Powoli wracamy do siebie. Dobrze że to tylko odsłuch płyty, a nie prawdziwa podróż. Finał nie był z happy endem.
Przedstawiłem powyżej moje odczucia i myśli jakie nasunęły mi się podczas słuchania albumu Johna Coltrane’a pt. Interstellar Space
Okłaka:
Spis:
1. Mars 10:41
2. Venus 8:28
3. Jupiter 5:22
4. Saturn 11:33
5. Leo* 10:53
6. Jupiter Variation* 6:44
*Bonusy
(opisy są podzielone na poszczególne utwory i są w takiej samej jak utwory kolejności)
Muzycy:
John Coltrane – saksofon, dzwonki
Rashied Ali – perkusja
Patrząc na instrumentarium można by rzec że jest to swoisty eksperyment muzyczny. I tak jest. Jazz eksperymentu. Nie dla każdego. Jednak wsłuchując się można znaleźć ukryty tam przekaz, który dla każdego z nas będzie inny. Dla mnie jest taki jak powyżej. Ale myśle że za każdym razem może być zupełnie inny.