mistrz gitary, fenomen
Urodził się dwa razy. Po raz pierwszy 25 sierpnia 1944 roku w Filadelfii jako Pat Azzara. Zaczął grać na gitarze, gdy miał 12 lat, a zawodowo czynił to od 1961 współpracując z takimi artystami jakm.in.: Sonny Stitt, Gene Ammons, Richard Groove Holmes, John Handy, Bobby Hutcherson, Chick Corea, Jack McDuff, Don Patterson, Stanley Clark, Eric Kloss, Trudy Pitts, Lloyd Price, Woody Herman i Joe Pesci. Solowy debiut płytowy Pata to El Hombre (1967) a ostatnia płyta to Exit (1976). Między tymi płytami jest dziesięć innych tytułów, które przyniosły gitarzyście wielkie uznanie. Potem pojawił się tętniak mózgu i wszystko zniknęło. Operacja nie gwarantowała powrotu do normalności, ale była jedyną szansą. Udało się usunąć intruza, lecz zanikła niemal cała pamięć, artysta ledwo poznawał rodziców i nie wiedział, do czego służy gitara.
Drugie narodziny trwały dłużej. Uczył się wszystkiego od początku - również gry na gitarze. W latach osiemdziesiatych ukazała się tylko koncertowa płyta The Return (1987), a od 1994 dziewięć następnych, wśród nich fantastyczna Live at Yoshi's (2001). Ostatnią pozycją jest jak na razie Remember: A Tribute To Wes Montgomery (2006).
Pat to dla mnie gigant. Jeden z bardzo nielicznych gitarzystów, którego gra jest połączeniem znakomitej techniki z ogromną wrażliwością, która pozwala mu tworzyć dźwiękowe fale o niezwykłej, urzekającej strukturze.
Pat powiedział: "Gitara nie ma dla mnie wielkiego znaczenia. Naprawdę liczą się ludzie, którzy dzięki niej są ze mną. To za nich jestem wdzięczny, bo oni są życiem. Gitara jest tylko narzędziem."
W 2004 roku - na pięćdziesiąte urodziny - Martino został uznany przez Downbeat Magazine za gitarzystę roku.
http://www.patmartino.com/
